3. "Bağban və Yolçu" şeirinin yazarı.

Qəflətən yad bir bağda açdım gözümü,
Meyvəsi şirin, amma torpağı minnət qoxurdu.
Bağban israrla imzamı göstərir bir yarpaqda,
Ovuclarım isə ləkəsiz; mürəkkəb belə dəyməyib.

“Diz çök,” — deyir, “Bağa görə mənə şükür elə,"

Susdum — sükutum onun hökmünü sındırdı.
Sanki bir güzgü tutdum o qaranlıq simasına.

Dindim: “Sən mənə bu gözləri bəxş etdin ki, səni görüm,
Unutdun ki, bir göz qırpımımla səni yoxluğa bürüyərəm.”

Bağban sarsılır; axı öyrəşib qorxuyla baş əyənlərə.
O; guya hər toxumun, meyvənin, tikanın mütləq sahibi,
Amma qamətimə, qoluma, nəfəsimə möhtac bir dilənçi...

"Diz çökmürəm!" — Üzümü çıxışa, o pünhan qapıya çevirirəm.
"Bura iradəsiz gəlmişdim, amma öz ixtiyarımla gedirəm!"